Hace dos meses escuché, por vez primera, que podía ser que el hombre no hubiese pisado en verdad la luna. Mi desconcierto fue semejante a cuando los Reyes Magos no eran quienes creíamos o el ratoncito Pérez dejó de venir para siempre. Y es que, sea o no cierto dicho alunizaje, me sorprendo por no haberme planteado nunca jamás que pordría no ser cierto. Todavía recuerdo la clase de conocimiento del medio, hablando de los planetas, las galaxias...y el recuadro de una foto de Neil Armstrong con el siguiente pie de foto: "Un pequeño paso para el hombre, un gran paso para la humanidad". Se ve que aquello me marcó a sobremanera (de hecho hubo una época en la que todos nos planteamos en algún momento ser astronautas a partir de aquella lección). Y por si fiera poco, Plutón ya no es considerado un planeta.
La ignorancia es la felicidad, y sino que se lo pregunten a los conspiparanoicos. De todos modos, no puedo más que reconocer que las teorías que sostienen que fue una gran mentira son bastante irrefutables y sólidas, aunque estoy dispuesta a volver a sentarme en aquel pupitre y emocionarme con la grandeza del ser humano y no con la grandeza del poder de los intereses.
Es muy posible que del espacio exterior sepamos menos que lo que presumimos saber. Se sustenta determinado saber en que no se pueden refutar teorías contrarias...simplemente porque son teorías, nada se puede probar de aquellos escenarios.
Yo dudo que el hombre haya puesto el pie en la luna y si lo ha hecho, algo hay que les impidió volver.
Pois eu dubido moito que si se chegara a lúa. O primerio que chama a atención é que se dimos chegado unha vez, porque non se volveu nunca? Eu vira un documental fai tempo, no que daban dúas claves de porque era un mentira. Non me lembro dunha, pero a outra era que cando cravaron a bandeira estadounidense, esta ondeaba. Os informes cientídficos din que ca atmosfera que existe na luna, é imposible que a bandeira ondease soa. Non sei que sicirche. Aver cando te pasas polo meu blog. Un saudazo